«Белорусский рушник – дорога сквозь столетия»

«Белорусский рушник – дорога сквозь столетия»

На минувшей неделе, 12 июня, в белорусском обществе "Уздым" состоялось мероприятие "Беларускі ручнік - дарога праз стагоддзі". Среди выставленных белорусских рушников здесь были и латгальские.

Начался праздник звучанием песни "Ручнік" на слова Станислава Володько и музыку Альберта Белуся в исполнении народного артиста Беларуси Якова Науменко.

 

Председатель общества Лилия Воронова рассказала о создании рушников, об их использовании в быту и прочла два свои стихотворения о рушнике.

 

Что здесь их было такое количество, есть немалая лепта нашего активиста, историка и краеведа Николая Павловича.

 

Украсили вечер исполнением разноязычных песен певцы из Малты, члены "Уздыма", Жанна Слядзевская и Илья Орлов. На белорусском языке прозвучала знаменитая песня "Вы шуміце, шуміце" и переведенные на белорусский язык Станиславом Володько - "Малінаўка" і "Дзьве душы".

 

 

МАМІН РУШНІК

Матуля ноччу рушнік вышывала,

Пры лямпе ніткай яго малявала.

На белым лёне чырвоны ўзор,

Нібы на небе малітва ў зор.

 

Прадпрыпеў:

Рукі працуюць, а сэрца спявае,

Родную хату любоў сагравае.

Кожны сцяжок- гэта доля матулі,

На шчасце дачушчы, на шчасце сынулі .

 

Прыпеў:

Мамін рушнік- на святых абразах,

Вечны абярэг першых крокаў у шлях.

Памяць жывая ў кожнай іголцы,

Яркі ад нітак, як быццам ад сонца.

 

Гады праходзяць, сціраюцца даты,

Але ён свеціць з кута роднай хаты.

Вісіць на покуці нібыта святы,

Ад продкаў маіх скарб даўніны.

 

Ён бачыў слёзы і радасць сустрэч,

Здымае стому з маіх стомленных плеч.

Спадчына наша, кропля крыві,

Сімвал мацярынскай нязгаснай любві.

 

Круціцца свет, ўсё ў жыцці мінае,

Толькі рушнік гэты нас ахоўвае.

Вышыты доляй, ніткай любові…

Мамін рушнік у кожным маім слове.

 

Навек,..Навек…

 

Л. Воранава

 

 

БАБУЛІН РУЧНІК

 

Музычнымі да прадзіва былі,

Умельствам пазалочаныя, рукі.

Бабулін ручнічок перада мной,

Падораны на шчасце мне, унуку.

 

А мне па ім у думках

напрасткі

У лета зноў бабуліна здарацца.

Яго да твару проста прытулю,

Бо мне шкада яго, каб выцірацца.

 

Такі бялюткі гэты ручнічок,

Аж рэжа у вачах, што не ўтрываю…

Закрыю вочы проста ім на міг,

Як у жалобе люстры закрываюць.

 

Ст. Валодзька

 


«Белорусский рушник – дорога сквозь столетия»

«Белорусский рушник – дорога сквозь столетия»



«Белорусский рушник – дорога сквозь столетия»