16 июля в белорусском культурно-просветительском обществе “Уздым” состоялось открытие выставки “Пояса: от предков к потомкам”.
Здесь были представлены пояса, сделанные участницами Уголка ремесел при обществе, в значительном большинстве - Людмилой Синяковой. Она и поведала о том, как эти паяса создавались, какое сокральное значение они имеют и как они сопутствовали человеку на протяжении жизни в повседневности и в праздничных обрядах.
Тут была и небольшая коллекция стародавних поясов, собранная историком и краеведом Николаем Павловичем, который рассказал, как он их приобрел.
Станислав Володько прочел стихотворение “Беларускія паясы”, написанное к этому событию.
Григорий Старовойтов украсил мероприятие исполнением песни “Слуцкія ткачыхі” на слова Максима Богдановича и музыку Николая Равенского.
Женщины поучаствовали в показе поясов, водили хоровод.
БЕЛАРУСКІЯ ПАЯСЫ*
Людміле Сіняковай
У строях беларускіх паясы
Спрадвеку ролю важную іграюць:
Яны багата дадаюць красы,
Ад ліха, сілы злой аберагаюць.
Каб мы не захварэлі забыццём,
На іх узоры шмат аб чым гавораць:
Сімвалізуюць вечнае жыццё
І нам надзею на ўрадлівасць дораць…
Ў іх колерах ёсць сонца і агонь,
Святло і чысціня, і зеляніна.
Суправаджаюць святаў карагод
Заўжды яны, ваўняныя й льняныя.
Яны, нібыта сцежкі з даўніны,
Ў сучаснасць і у будучынь пралеглі,
Як быццам тыя сцежачкі яны,
Ў дзяцінстве па якіх мы колісь беглі…
Яны ад нашых продкаў запавет,
Каб мы ўсе распаясвацца не смелі,
А дабрыню з любоўю неслі ў свет,
Спагаду й міласэрдзе ў сэрцы мелі…
Здзіўляе, як у даўнія часы
Дзяўчаты ў Слуцку талент свой адкрылі…
Так люба глянуць нам на паясы,
Што беларускі ў Латвіі стварылі.
Ст. Валодзька